jest dobrze - zaczynam mniej wiecej wychodzic na prosta jesli chodzi o koegzystencje ze samym soba.
smieszna rzecz - ucze sie, jak zyc i co robic, uczac druga osobe. tak jakbym wyszedl z siebie, stanal obok i sluchal, co mowie. i zastanawiam sie wtedy, czemu sam nie robie tego wszystkiego tak, jak doradzam.
choc moze robie, tylko ze nieswiadomie?

cholera, naprawde dobrze jest zyc dla kogos. i mowie tu o takim prawdziwym "dla kogos", nie dla rodzicow, zeby nie musieli sie stresowac i wstydzic za to, jakie ich dziecko osiaga wyniki.
chodzi o pomoc. o swiadomosc, ze bez Ciebie inna osoba sobie nie poradzi, poczuje sie samotna i zagubi sie, bo brak jej sily. chodzi o bycie ta wlasnie sila. chodzi o to, ze slyszysz slowa "dziekuje, ze jestes". i o to, ze zaczynasz dostrzegac, jak bardzo Ci tego brakowalo i jak, z kolei, Tobie to pomaga.